Ads 468x60px

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΜΟΙΧΕΙΑΣ



Θέλω ν' ακουμπήσω πάνω του και να κλάψω έτσι όπως κλαίνε τα παιδιά μ' ανακούφιση ύστερα από έναν τρελό φόβο που δεν πραγματοποιήθηκε. Για όσα τράβηξα. Έζησα τόσα χρόνια μόνο και μόνο για να στέκομαι τώρα μπροστά του, κάτω απ' τα μάτια του. Τούτη η μέρα είναι η κορυφή της ζωής μου και τίποτα δε με νοιάζει πια. Να περπατώ κάτω απ' τα μάτια του. Να υπάρχω πλάι στο να υπάρχει. Να ανασαίνω με όλους τους πόρους μου το χώρο του. Να πλέω μέσα σ' αυτό το πυκνό, συννεφιασμένο "σ' αγαπώ" του που με απορροφά και με σβήνει.

Αγαπάμε τελικά τα πρόσωπα ή μόνο τον έρωτα αγαπάμε; Αγαπάμε αυτό που μας δίνουν ή αυτό που περιμένουμε να μας δώσουν; Τη μορφή τους πόσο αγαπάμε και πόσο τη μεταμόρφωση που σχολαστικά τους επεξεργαζόμαστε; Κι αυτό που περιμένουμε πόσο αντέχει να ελπίζει; Αντέχει; Κι εγώ δεν ξέρω αν είναι ευλογία ή κατάρα η αντοχή αυτή. Κι εγώ δεν ξέρω τι αξίζει πιο πολύ, η ειρήνη, ή η αγωνία της ψυχής μας.


Πρώτη κυκλοφορία: 1981, Εκδόσεις Δόμος
Επανέκδοση: 2009, Εκδόσεις Ψυχογιός (Το Χρονικό Μιας Μοιχείας - Τρείς Νουβέλες)